Widok i płaszczyzna robocza

Kostka widoku

Kostka w lewym górnym rogu pokazuje, skąd patrzysz. Kliknięcie jednej z jej ścian przeskakuje do widoku na wprost z góry, z dołu, z przodu, z tyłu, z lewej albo z prawej. Kliknięcie narożnika kostki pokazuje model ukośnie od tego narożnika, a kliknięcie blisko krawędzi pokazuje go od tej krawędzi, między dwiema ścianami. Miejsce pod wskaźnikiem się podświetla. Widoki na wprost dają też klawisze cyfr od 1 do 6. Z wciśniętym Shift widok dodatkowo przybliża się do zaznaczenia, tak jak po Shift+F.

Przeciągnij kostkę, aby obrócić widok, tak samo jak przeciąganiem prawym przyciskiem myszy. Gdy nic nie jest zaznaczone, widok obracają też klawisze strzałek: 15° na naciśnięcie, 90° z Shift. Obracają model w stronę, w którą wskazują: → obraca jego przód w prawo, ↑ przechyla jego przód w górę. Z wciśniętym Ctrl strzałki zamiast tego przesuwają widok po ekranie: o jedną dziesiątą obrazu na naciśnięcie, o połowę z dodatkowym Shift. Model przesuwa się w stronę, w którą wskazują. Gdy coś jest zaznaczone, strzałki to przesuwają, więc aby obrócić widok, najpierw kliknij puste miejsce. Na ekranie dotykowym działa to jednym palcem, bez włączania „Obracaj widok jednym palcem”.

Pasek kamery

Przy lewej krawędzi jest wąski pasek. Od góry:

• „Widok początkowy” pokazuje z powrotem całą scenę. Klawisz to Home, a gdy nic nie jest zaznaczone, robi to też F.
• „Wyśrodkuj widok na zaznaczeniu” przybliża do zaznaczenia (F albo Shift+F).
• „Przybliż” i „Oddal” przybliżają krok po kroku, podobnie jak klawisze + i −.
• „Widok ortogonalny” przełącza na płaski widok, w którym równoległe krawędzie zostają równoległe. Do mierzenia i wyrównywania krawędzi bywa wygodniejszy od widoku perspektywicznego. O przełącza w obie strony, a drugie kliknięcie przywraca poprzedni widok.
• „Otwórz drugi widok” otwiera drugi widok projektu we własnym oknie, opisanym niżej. Drugie kliknięcie je zamyka.
• „Ukryj płaszczyznę roboczą” (oko nad siatką) ukrywa płytę z siatką, żeby obejrzeć projekt od spodu. Zmienia się tylko widok: nowe kształty dalej trafiają na płaszczyznę roboczą. Drugie kliknięcie pokazuje ją z powrotem.
• „Umieść płaszczyznę roboczą”, narzędzie Zmierz i kątownik to osobne narzędzia, opisane niżej i w rozdziale Pomiary i notatki.

Mała strzałka na samej górze paska ukrywa go, jeśli przeszkadza.

Projekt otwiera się tak, jak go zostawiłeś: kąt, przybliżenie i położenie widoku zapamiętuje ta przeglądarka, więc kontynuujesz tam, gdzie skończyłeś, także po powrocie do strony startowej albo zamknięciu strony. Zapisany plik (.lyl) zabiera widok ze sobą, więc także gdzie indziej otworzy się w tym widoku. Widok nie należy do historii cofania.

W każdym projekcie możesz też zachować cztery własne widoki. Shift+7, Shift+8, Shift+9 lub Shift+0 zapisuje widok dokładnie taki, jaki jest - kąt, położenie, przybliżenie oraz widok płaski albo perspektywiczny - pod tym klawiszem, a sam klawisz (7, 8, 9 lub 0) przywraca go. Komunikat na dole potwierdza zapis; ponowny zapis pod tym samym klawiszem zastępuje widok. Tak jak widok opisany wyżej, zapisane widoki zostają z projektem w tej przeglądarce i są zabierane w zapisanym pliku (.lyl). Nie należą do historii cofania.

Drugi widok we własnym oknie

„Otwórz drugi widok” otwiera okno, które pokazuje ten sam projekt przez własną kamerę, więc widzisz go z dwóch stron naraz - na przykład z przodu, gdy pracujesz od góry. Każda zmiana w edytorze od razu się tam pojawia; sam projekt zmienia się tylko w głównym oknie i tam też zostają uchwyty. W drugim oknie mysz i kostka widoku obracają jego widok tak jak tutaj, podobnie klawisze: 1 do 6, F, Home, O, + i −, strzałki do obracania i Ctrl ze strzałkami do przesuwania. F przybliża tam to, co jest zaznaczone w edytorze. Działają tam też cztery zapisane widoki projektu: 7, 8, 9 i 0 je przywracają, a Shift z jednym z tych klawiszy zapisuje pod nim widok tego okna - dla obu okien. Jego własny pasek kamery ma „Widok początkowy”, „Wyśrodkuj widok na zaznaczeniu”, „Przybliż”, „Oddal”, „Widok ortogonalny” i „Ukryj płaszczyznę roboczą”, które działają tylko na to okno. Okno otwiera się tam, gdzie je zostawiłeś, w tym samym rozmiarze, i zamyka się razem z edytorem. Na telefonach i tabletach przycisk się nie pokazuje.

Okno ustawień

Koło zębate na wstążce („Ustawienia obszaru roboczego”) otwiera ustawienia. Po lewej jest pięć sekcji: „Wygląd”, „Pomiary”, „Płaszczyzna robocza”, „Domyślne kształtów” i „Historia”. Każda zmiana działa od razu. „Ustaw jako domyślne” na dole zapisuje bieżące ustawienia jako domyślne, żeby nowy projekt z nimi zaczynał, a „Zamknij ustawienia” w prawym górnym rogu zamyka okno. Ta część omawia ustawienia po kolei.

Wygląd: motyw, pasek narzędzi i kostka widoku

„Motyw” ustawia kolory całego programu: „Systemowy” podąża za komputerem, pozostałe to „Jasny”, „Ciemny” i „Grafitowy (neutralny ciemny)”. Możesz go też zmienić w prawym górnym rogu edytora.

„Rozmiar paska narzędzi” zmniejsza lub powiększa przyciski wstążki na górze, jej menu kształtów, sterowanie kamerą po lewej i panel właściwości po prawej: „Mały”, „Średni” (jak zawsze) albo „Duży”. Mały zostawia na laptopie więcej miejsca na płaszczyznę roboczą, duży łatwiej trafić na dużym ekranie albo palcem. Przy dużych przyciskach grupy wstążki przechodzą do drugiego rzędu, gdy okno jest dla nich za wąskie. Rozmiar zapamiętuje ta przeglądarka i obowiązuje on w każdym projekcie.

„Położenie kostki orientacji” przenosi kostkę widoku w inny róg obszaru roboczego: „Lewy górny róg” (jak zawsze), „Prawy górny róg”, „Lewy dolny róg” albo „Prawy dolny róg”. W każdym rogu poza lewym górnym sterowanie kamerą przesuwa się w górę, na miejsce zwolnione przez kostkę. W prawym dolnym rogu kostka stoi tuż nad przełącznikiem „Siatka przyciągania”. Dopóki po prawej są otwarte właściwości kształtu, kostka po prawej stronie odsuwa się na lewo od nich. Róg zapamiętuje ta przeglądarka i obowiązuje on w każdym projekcie. W wąskim oknie, na przykład na telefonie, ustawienie jest ukryte, a kostka zostaje w lewym górnym rogu.

„Kształty w kolorze” pokazuje na obrazkach biblioteki kształtów kolor, z jakim startuje nowy kształt (kolor jego rodzaju albo ten, który zapisałeś przyciskiem „Zapisz jako domyślne”). Wyłącz to, jeśli wolisz szare obrazki. Przeglądarka zapamiętuje ten wybór.

Wygląd: tryb szybki

„Tryb szybki” jest dla wolniejszych komputerów. Wyłącza cienie, linie krawędzi na wszystkich bryłach i bezwładność kamery, a widok rysuje tylko w rozdzielczości ekranu. Twoje własne ustawienia zostają zachowane na później, a przełączniki, które nadpisuje, pokazują „Wyłączone w trybie szybkim”, dopóki jest włączony. Więcej o tym, co pomaga na wolnym komputerze, jest niżej w części „Gdy layerling działa wolno”.

Wygląd: kolory obszaru roboczego i szkicu

Kolory obszaru roboczego ustawiasz w sekcji „Wygląd”: „Tło okna (motyw jasny)” i „Płaszczyzna robocza pod siatką (motyw jasny)” dla motywu jasnego (motywy ciemne mają własne), obok koloru siatki w sekcji „Płaszczyzna robocza”. Każdy kolor to przycisk, który go pokazuje. Kliknięcie otwiera małe okno z polem koloru, rzędem gotowych kolorów, polem na wartość szesnastkową i strzałką, która przywraca kolor, z jakim layerling zaczynał. Enter przyjmuje wpisaną wartość szesnastkową, podobnie jak kliknięcie poza oknem.

Widok szkicu ma własne kolory: „Szkic: tło okna (motyw jasny)” dla okna wokół arkusza, „Szkic: obszar pod siatką (motyw jasny)” dla arkusza pod siatką oraz „Szkic: kolor siatki (motyw jasny)”, wszystkie dla motywu jasnego. „Szkic jak obszar roboczy” przejmuje jednym kliknięciem trzy kolory obszaru roboczego.

„Klasyczny wygląd” ustawia obszar roboczy tak, jak pokazuje go Tinkercad: białe podłoże, bladoniebieska siatka milimetrowa z ciemniejszą linią co centymetr, czarne linie krawędzi, światło z góry z miękkimi cieniami. Każdą wartość możesz potem dalej zmieniać osobno. Wszystkie zaczynają tak, jak layerling wyglądał zawsze, a to, co Ci odpowiada, zależy od monitora.

Wygląd: strzałki osi i linie krawędzi

„Strzałki osi” (domyślnie włączone) rysuje trzy strzałki w lewym tylnym narożniku płyty: X na czerwono w prawo, Y na zielono do tyłu i Z na niebiesko w górę, tak jak liczą pola pozycji. To reguła prawej dłoni, której używają też Tinkercad, programy CAD i slicery. Gdy płaszczyzna robocza leży na ścianie, strzałki podążają za nią. Jeśli przeszkadzają, wyłącz je tutaj.

„Linie krawędzi na wszystkich bryłach” rysuje obrys na każdej bryle w kolorze „Kolor linii krawędzi” (na początek czarnym, jak w Tinkercadzie). Pomaga, gdy ciemne kolory zlewają się ze sobą. Domyślnie jest wyłączone, a bardzo duże zaimportowane siatki są pomijane.

„Wyraźniej pokazuj otwory” rysuje otwory ciemniejszą szarością, mniej przezroczyście i z ciemną linią dookoła. Pomaga, gdy otwór trudno znaleźć wśród przezroczystych brył. W przeciwieństwie do linii krawędzi pozostaje włączone w trybie szybkim.

Wygląd: światło i cienie

„Pokazuj cienie” włącza i wyłącza rzucane cienie. Dwa suwaki ustawiają oświetlenie brył. „Siła cieni” określa, jak ciemne są rzucane cienie, a „Kontrast cieniowania” przenosi światło z równomiernego światła otoczenia na światło główne: w stronę „wyrazisty” zacienione boki ciemnieją, a cienie są lepiej widoczne, w stronę „łagodny” wszystko robi się bardziej płaskie. Na górnym końcu kontrast jest bardzo mocny, więc zacienione boki i cienie robią się naprawdę ciemne. „Miękkość cieni” zmiękcza krawędzie cieni zamiast zostawiać je ostre. „Kierunek światła” obraca światło główne wokół płyty (0° od przodu, 90° z prawej), a „Wysokość światła” je podnosi. Przy 90° stoi ono prosto nad płytą, jak w Tinkercadzie, a cienie padają dokładnie pod bryłami. „Przywróć światło i cienie” przywraca wszystko.

Wygląd: wymiary na płaszczyźnie roboczej

„Pokazuj wymiary przesunięcia” pokazuje podczas przeciągania, o ile przesuwasz, a „Pokazuj odległości od początku układu” odległości zaznaczenia od początku układu płyty, także przy kilku zaznaczonych bryłach. Z „Wymiary zawsze widoczne” te wymiary są widoczne cały czas, a nie tylko podczas przeciągania. Dopóki obrócona bryła jest zaznaczona, jej kąty widać pod nią na płaszczyźnie roboczej. „Pokazuj kąty obróconych brył” to wyłącza. Więcej w rozdziale Pomiary i notatki.

Wygląd: zaznaczanie i przesuwanie

„Zaznacz przed przesunięciem”: bryłę trzeba wtedy najpierw zaznaczyć, a dopiero następne przeciągnięcie ją przesuwa. Pomaga to, gdy brył dotykają dzieci albo pośpieszne ręce, a także na ekranie dotykowym.

„Kierunek ramki decyduje”: ramka przeciągnięta w prawo zaznacza tylko to, co leży w niej w całości, a przeciągnięta w lewo wszystko, czego dotyka (rysowana przerywaną linią), jak w SketchUpie.

„Dwuklik otwiera szkic” decyduje, czy dwukrotne kliknięcie wyciągniętego szkicu otwiera go ponownie, jak w Tinkercadzie, a „Dwuklik otwiera grupę lub zestaw”, czy dwukrotne kliknięcie grupy albo zestawu otwiera je do edycji.

„Przyciągaj do innych kształtów podczas przesuwania” sprawia, że krawędzie i środek kształtu przyciągają się podczas przeciągania do innych kształtów. Menu siatki w prawym dolnym rogu ma ten sam przełącznik. „Prowadź nowy kształt za kursorem przy dodawaniu” sprawia, że nowy kształt wisi na wskaźniku myszy i ląduje na ścianie pod nim, jak Cruise w Tinkercadzie. Po wyłączeniu nowy kształt pojawia się na środku płyty. Więcej w rozdziale Zaznaczanie i rozmieszczanie.

Wygląd: widok

„Uruchamiaj edytor w widoku perspektywicznym”: edytor otwiera się wtedy w widoku perspektywicznym, a nie płaskim.

„Szybkość przybliżania” to suwak od wolno do szybko: jak szybko przybliżają kółko i touchpad. Przyciski i klawisze przybliżania zachowują własne małe kroki. „Kamera obraca się dalej”: gdy puścisz mysz, widok obraca się jeszcze przez chwilę i łagodnie zwalnia. Po wyłączeniu zatrzymuje się od razu, jak w Tinkercadzie i Fusion 360.

„Oznaczaj nawisy od {angle}°” to kąt, od którego ściana liczy się jako nawis, gdy włączysz Pokaż nawisy w menu widoczności: takie ściany są kreskowane na czerwono i biało. 30° to ostrożnie, 70° zakłada dobre chłodzenie wydruku, a 45° to zwykły punkt wyjścia.

„Tnij zaimportowane siatki do” ogranicza, ile trójkątów może mieć zaimportowana siatka przy cięciu, scalaniu albo części wspólnej, bo jest to liczone w przeglądarce. Siatka powyżej limitu nie jest przetwarzana. Najpierw uprość siatkę albo podnieś limit, jeśli Twój komputer to udźwignie. Wyższy limit może zamrozić edytor na kilka sekund.

Pomiary: jednostki, skala i kroki przyciągania

W sekcji „Pomiary” ustawiasz „Jednostki”, jednostkę, w której pokazywane są wymiary („Skala”: milimetry, centymetry albo metry w układzie metrycznym, cale albo stopy w calowym), liczbę miejsc po przecinku („Dokładność”), „Siatka przyciągania”, do której przyciąga się przesuwanie i zmiana rozmiaru, oraz własne kroki przyciągania w „Własne siatki przyciągania”.

W sekcji „Pomiary” w ustawieniach wybierasz „Jednostki”. Przy „Calowe” layerling pokazuje każdy wymiar w calach: na kształcie, w panelu właściwości, w narzędziu Zmierz i na linijce. Siatka przyciągania oferuje wtedy kroki od 1/64 do 1 cala, a siatka na płycie jest rysowana w calach (od 1/8 do 1 cala, domyślnie 1/4 cala) z mocniejszą linią co pełny cal. W „Pokazuj cale jako” wybierasz, czy cale mają się pokazywać jako ułamki, jak w Tinkercadzie (1 5/8, zaokrąglone do 1/64 cala), czy jako liczby dziesiętne (1.625) z tyloma miejscami po przecinku, ile ustawiono w „Dokładność”. Wpisać możesz jedno i drugie, także „1 5/8”. Szybko przełączysz się między milimetrami a calami małym przełącznikiem mm | in obok „Siatka przyciągania” na dole okna właściwości: dla tego projektu zmienia jednostkę, siatkę płyty i krok przyciągania tak jak ustawienia.

W „Własne siatki przyciągania” w tym samym miejscu dodajesz własne kroki przyciągania: nazwę i rozmiar w milimetrach, na przykład „Raster 2,54 mm” dla rozstawu wyprowadzeń układów DIP, listew goldpin i otworów płytek uniwersalnych albo „MX Key Unit” z 19,05 mm dla rozstawu klawiszy klawiatury. Menu kroku przyciągania oferuje wtedy tę miarę w całości, w połowie i w ćwiartce (1 ×, ½ × i ¼ ×), więc kształty da się przesuwać o cały raster, pół albo ćwierć rastra. Jeśli chcesz tylko samą miarę, odznacz obok „Także połowa i ćwiartka”, a menu będzie miało tylko ten jeden krok. Własne kroki zapisują się z projektem i przechodzą dalej przez „Ustaw jako domyślne”.

Płaszczyzna robocza: płyta i drukarka

„Drukarka” dopasowuje płaszczyznę roboczą do stołu Twojej drukarki i oznacza bryły, które poza niego wystają, zobacz Drukowanie. „Opisy na stole” wypisuje na płycie nazwę projektu, a gdy wybrana jest drukarka, także jej nazwę i przestrzeń roboczą.

„Rozmiar płaszczyzny roboczej” nadaje płycie własny rozmiar, z „Szerokość” i „Długość” w milimetrach albo w wybranej jednostce. Siatka zawsze przechodzi przez początek układu, więc mocniejsze linie leżą na osiach niezależnie od wymiarów płyty.

Płaszczyzna robocza: siatka

„Pokazuj siatkę” pokazuje albo ukrywa siatkę na płycie. „Rozmiar oczka siatki” ustawia odstęp jej linii, a „Ciemniejsza linia siatki co”, czy ciemniejsza linia ma wypadać co 5, czy co 10 oczek. „Kolor ciemniejszej linii” nadaje tej linii własny kolor, który przyjmuje też krzyż środka i obrzeże płyty. „Kolor siatki” to kolor zwykłych linii.

Każda linia siatki grubieje przy przybliżaniu, jak w Tinkercadzie, i pozostaje widoczna przy oddalaniu. Jeśli to dla Ciebie za dużo, wyłącz „Linie siatki grubieją przy przybliżaniu”, a linie zostaną szerokie na jeden piksel przy każdym przybliżeniu, jak w szkicu.

Jeśli siatka zniknęła, na przykład dlatego, że kolor ustawiono na kolor płyty, „Przywróć siatkę” na końcu sekcji „Płaszczyzna robocza” przywraca jej widoczność, kolory, odstęp i grubość linii do standardu, tutaj i w ustawieniach domyślnych zapisanych przyciskiem „Ustaw jako domyślne”.

Domyślne kształtów

W sekcji „Domyślne kształtów” wybierasz kształt w polu „Kształt” i ustawiasz, z czym startuje, gdy go dodajesz: jego szerokość, długość i wysokość. „Użyj domyślnych programu” przywraca kształtowi wartości, z jakimi startuje w programie. Kształty z własnymi ustawieniami pokazują je w „Szczegóły kształtu”. Wartości dotyczą nowych kształtów, a nie tych, które już stoją na płycie. „Własny limit rozmiaru” ustawia własny limit tego, jak duży mogą zrobić ten kształt uchwyty i właściwości. Gdy pole jest puste, zostają zwykłe limity.

Zapisana historia

W sekcji „Historia” suwak „Zapisana historia” ustawia, ile wykonanych czynności pozostaje dostępnych dla Cofnij po zapisaniu albo ponownym otwarciu projektu. Domyślnie jest to 100 czynności w projekcie. Niższy limit trwale usuwa starsze kroki cofania projektu.